Koronarografia, jest badaniem, które ma na celu znalezienie miejsc, w których są zwężone tętnice wieńcowe. Polega ono na podawaniu przez specjalny cewnik (zbudowany z cienkiej plastikowej rurki) bezpośrednio do tętnicy środków kontrastujących oraz zapisania (na 35mm filmie, taśmie video lub płytce CD) uzyskanych za pomocą promieni rentgenowskich ich obrazów. Dla wykonania koronarografii wykorzystuje się najczęściej drogę udową, rzadziej promieniową oraz ramienną. Nazwy te wiążą się z nazwami tętnic, do których po nakłuciu i założeniu specjalnej koszulki z zastawką (umożliwiającą wkładanie i wyjmowanie cewników bez ryzyka utraty krwi) wprowadzany jest cewnik koronarograficzny. Pacjent po koronarografii wymaga co najmniej kilkugodzinnej obserwacji, w czasie której zwraca się uwagę przede wszystkim na miejsca nakłuć oraz ewentualne dolegliwości bólowe w klatce piersiowej. Dlatego taki pacjent wymaga zwykle jednego dnia pobytu w szpitalu.
Koronarografia ukazuje stan naczyń wieńcowych pacjenta oraz pozwala zaplanować skuteczne jego leczenie. Dzięki temu badaniu można zadecydować, czy pacjent może być leczony zachowawczo (tzw. farmakoterapia) albo czy należy skierować go na bardziej radykalną formę leczenia – czyli leczenie interwencyjne, na które składają się: operacja wszczepienia pomostów aortalno-wieńcowych (popularnie nazywanych bypassami) oraz zabieg angioplastyki wieńcowej.
Najczęstsze wskazania dla wykonania koronarografii:
- u tych chorych, u których farmakoterapia jest nieskuteczna, tj. że u pacjenta nadal występują bóle wieńcowe,
- po przebytym zawale serca, jeżeli pacjentowi nadal dokuczają bóle, istotnie zmniejszyła się jego wydolność fizyczna lub kiedy zawał został zakwalifikowany jako tzw. bez załamka Q,
- w niestabilnej postaci choroby wieńcowej (bóle występują bardzo często, w tym podczas spoczynku,