Angioplastyka wieńcowa


Angioplastyka wieńcowa jest zabiegiem, polegającym na udrożnieniu zwężonej lub nawet zupełnie zamkniętej tętnicy wieńcowej bez konieczności wykonania zabiegu chirurgicznego, wymagającego mniejszego lub większego cięcia klatki piersiowej. Do przeprowadzenia zabiegu angioplastyki wieńcowej konieczne jest jedynie wykonanie małego nakłucia tętnicy udowej (rzadziej korzysta się z tętnic promieniowej czy ramiennej) identycznie jak w czasie koronarografii. Przez to wkłucie zakłada się podobną jak podczas koronarografii koszulkę ze specjalną zastawką. Korzystając z takiej „koszulki - bramki” można najpierw umieścić u ujściu tętnicy wieńcowej grubszy cewnik zwany cewnikiem prowadzącym, a następnie po wytyczonym przez niego torze właściwy cewnik z balonikiem, który po wypełnieniu będącą pod ciśnieniem kilku atmosfer mieszaniną soli fizjologicznej i kontrastu rozszerza przewężone miejsce naczynia.
W pierwszym okresie angioplastykę balonową można było stosować w przypadku zwężeń koncentrycznych, umiejscowionych w początkowych odcinkach tętnic. W takich sytuacjach metoda ta charakteryzowała się dużą skutecznością oraz stosunkowo rzadkim występowaniem powikłań związanych z rozwarstwieniem blaszki miażdżycowej. Niestety takie zwężenia występują stosunkowo rzadko. Szybki postęp technologiczny zaowocował jednak poprawą jakości sprzętu (m.in. zmniejszenie średnicy, zwiększenie giętkość, a tym samym pozwolił na rozszerzenie wskazań do stosowania angioplastyki w przypadkach z trudniejszą anatomicznie lokalizacją zwężeń. Skuteczność angioplastyki wieńcowej znacznie zwiększa dodatkowy zabieg - wprowadzenia na baloniku cewnika angioplastycznego protezy naczyniowej, nazywanej stentem. Po jej wszczepieniu do chorej tętnicy pełni ona funkcję podporową, utrzymując światło uzyskane w wyniku działania balonika angioplastycznego.
Doszło do tego, że angioplastyka stała się metodą konkurencyjną w stosunku do kardiochirurgicznego leczenia choroby wieńcowej. Co więcej sukces kardiologii interwencyjnej niejako wymusił postęp kardiochirurgii (zabiegi na bijącym sercu, pomostowanie tętnicze).
Angioplastyka wieńcowa znajduje zastosowanie zarówno w terapii tzw. stabilnej i niestabilnej dusznicy bolesnej, jak również w przypadku ostrego zawału serca. Można ją wykonać u pacjentów u których stwierdzono miejsca istotnego ograniczenia przepływu krwi przepływu krwi przez powstałe blaszki miażdżycowe w jednej lub obu głównych tętnicach wieńcowych, w ich głównych odgałęzieniach oraz w implantowanych przez kardiochirurgów pomostach aortalo-wieńcowych. W pozostałych przypadkach trzeba rozważyć możliwości leczenia operacyjnego. Obie metody tzw. „leczenia interwencyjnego” bowiem uzupełniają się.
Słabością kardiologii inwazyjnej jest nawrotne zwężenie (potocznie zwane restenozą). Konieczna z nią walka oraz potrzeba dalszego poszerzania wskazań do przezskórnego leczenia choroby wieńcowej spowodowała wprowadzenie technik pochodnych od angioplastyki balonowej, takich jak: aterektomia (ssąca, obrotowa lub bezpośrednia), angioplastyka laserowa i ultradźwiękowa czy stentowanie wewnątrzwieńcowe. Spośród tych metod jedynie ostatnia istotnie zmniejszyła występowanie restenozy. Dowiodły tego wyniki wieloośrodkowych badań STRESS oraz BENESTENT. Opublikowane ostatnio pierwsze wyniki dwóch bardzo ważnych wieloośrodkowych badań (ARTS, SOS), porównujących skuteczność stentowania wewnątrzwieńcowego z pomostowaniem aortalno-wieńcowym pozwalają wierzyć, iż wskazania do leczenia przezskórnego rozszerzą się jaszcze bardziej.


Autor: Redakcja
Wprowadzony do archiwum: 2003-01-07
253078

 
 
   Szukaj »
    © 2003 - 2008 Activeweb Medical Solutions.